czwartek, 21 sierpnia 2014


Pocałunek Anioła

Rozdział 1

   Dziewczyna biegła przez las nie patrząc na okaleczające ją gałęzie i konary. Chciała uciec, choć tak naprawdę nie wiedziała gdzie biegnie. Nagle przystanęła i rozglądnęła się dookoła. W oddali słychać było tętent końskich kopyt i nawoływania jakiś mężczyzn.
   - Szukają mnie- powiedziała cicho Rosa i schowała się za jakimś dużym drzewem.
Odgłosy strażników były już coraz bardziej słyszalne. Dziewczyna przeczuwała, że czym prędzej, czy później znajdą ją i będzie musiała zostać ukarana za zabójstwo własnej matki. Jeszcze świeża krew na śnieżnobiałej sukience przypominały Ros o przypadkowym, bądź nieprzypadkowym czynie, jaki uczyniła…
   Niestety jej myśli przerwały głośne krzyki. Rosa przykucnęła i oplotła nogi rękoma.
   - Pójdę zobaczyć tam- usłyszała głos jednego ze strażników. Wiedziała, że jest za drzewem i się do niej zbliża. Usłyszała szelesty i głośny stukot ciężkich, skórzanych butów. Rosa popatrzyła się w prawo i ujrzała ostrze miecza. Najgorsze od niej było tuż o krok.- Nie ma jej tu- usłyszała ponownie ten sam ochrypły głos. Znów popatrzyła w prawo… Miecza już nie było. Bardzo się zdziwiła, ale i także ucieszyła. Jednak uśmiech z jej twarzy znikł. Gdzie miała się podziać? Ślad na jej rękach będzie ciążył i długo nie zniknie. Dziewczyna nie mogła wrócić do miasteczka.
   W oddali słychać było oddalających się już strażników. Rosa wychyliła się zza drzewa.
   - Droga wolna- rzekła i ruszyła dalej przed siebie.
***
  Szła już jakieś dobre pół godziny. Nie miała już sił i była bardzo zmęczona. Osłabiona wędrowała by tak jeszcze chwilę, gdyby nie to, że usłyszała jakieś szelesty za sobą. Odwróciła się i niemal nie umarła z przerażenia. Serce zaczęło bić jej mocniej, gdy zobaczyła śmiejącego się blondyna o jasnych zielonych oczach.
   - Aż tak źle wyglądam?- zapytał zdziwiony widząc jej minę.
  - Ty… ty nie jesteś strażnikiem?- odpowiedziała pytaniem na pytanie. Głos Rosy być drżący i przestraszony.
   - Nie, skądże!?
   - Nie zrobisz mi krzywdy?
  - Nie zabijam ludzi- popatrzył na Ros dziwnym wzrokiem.- Czy coś się stało? Jakoś dziwnie wyglądasz…
   - Pomożesz mi?- zapytała po krótkiej chwili podnosząc ku niemu swe niebieskie tęczówki.
   - Zwykle nie pomagam zagubionym wędrowcom, ale dla ciebie zrobię wyjątek- rzekł beznamiętnie chłopak.- Chodź.
   - Dziękuję- odparła cicho Rosa.
   Szli ok. 10 min przedzierając się przez liczne zarośla i krzewy i przez to ciało ciało dziewczyny pokryło więcej siniaków, zadrapań i ran. Kiedy doszli na niewielką polanę Rosa usłyszała szum potoku, a jej oczom ukazała się chatka z drewna.

***

   Siedzieli na kanapie obitej wzorzystą tkaniną, w dyżym przstronnym pokoju dziennym. W rękach trzyamli białe kubki z jakimś gorącym napojem i co chwila upijali go małymi łykami, żeby nie sparzyć sobie języka.
   - Jak masz na imie?- ni stąd ni zowąd zapytał właściciel domu.
   - Rosa- odpowiedziała dziewczyna.- A ty?
  - Christian, mów mi poprostu Chris- chłopak lekko się usmiechnął i to pierwszy raz od ich sptkania- Jesteś aniołem?
   -Tak.
  - To tak jak ja- rzekł Chris patrząc się na Rose. Zauważył, ,że do jej oczu napływają łzy.- Ej, co jest?
  - Nic, przepraszam... Poprostu przypomniało mi się co zrobiłam- po policzku dziewczyny spłynęła łza, lecz Rosa szybko ją wytarła dłonią.
  - Co się stało? Proszę, opowiesz mi?- zapytał chłopak. Dziewczyna wzięła głęboki oddech, nieco się uspokajając i opowiedziała mu całą historię z rana. Nagle Rosa poczuła się strasznie zmęczona i nawet nie wiedząc kiedy powieki przysłoniły jej oczy, a ona bezwładnie opadła na poduszki kanapy.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
No to mamy 1 rozdział :)
Jak wam się podoba? Piszcie w komentarzach. Mile widziane wyłapane błędy, lub porostu napiszcie co jest nie tak. Co do nagłówka wkrótce zostanie zmieniony, bo ta czysta biel mnie trochę przeraża ;__; Jakby co, to jestem początkującą :) 
Trzymajcie się i do następnego :)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz