Pocałunek Anioła
Rozdział 1
Dziewczyna biegła przez las nie patrząc na okaleczające ją gałęzie i
konary. Chciała uciec, choć tak naprawdę nie wiedziała gdzie biegnie. Nagle
przystanęła i rozglądnęła się dookoła. W oddali słychać było tętent końskich
kopyt i nawoływania jakiś mężczyzn.
- Szukają mnie- powiedziała cicho
Rosa i schowała się za jakimś dużym drzewem.
Odgłosy strażników były już coraz
bardziej słyszalne. Dziewczyna przeczuwała, że czym prędzej, czy później znajdą
ją i będzie musiała zostać ukarana za zabójstwo własnej matki. Jeszcze świeża
krew na śnieżnobiałej sukience przypominały Ros o przypadkowym, bądź
nieprzypadkowym czynie, jaki uczyniła…
Niestety jej myśli przerwały głośne krzyki. Rosa przykucnęła i oplotła
nogi rękoma.
- Pójdę zobaczyć tam- usłyszała
głos jednego ze strażników. Wiedziała, że jest za drzewem i się do niej zbliża.
Usłyszała szelesty i głośny stukot ciężkich, skórzanych butów. Rosa popatrzyła
się w prawo i ujrzała ostrze miecza. Najgorsze od niej było tuż o krok.- Nie ma
jej tu- usłyszała ponownie ten sam ochrypły głos. Znów popatrzyła w prawo…
Miecza już nie było. Bardzo się zdziwiła, ale i także ucieszyła. Jednak uśmiech
z jej twarzy znikł. Gdzie miała się podziać? Ślad na jej rękach będzie ciążył i
długo nie zniknie. Dziewczyna nie mogła wrócić do miasteczka.
W oddali słychać było oddalających się już strażników. Rosa wychyliła
się zza drzewa.
- Droga wolna- rzekła i ruszyła
dalej przed siebie.
***
Szła już jakieś dobre pół godziny. Nie miała już sił i była bardzo
zmęczona. Osłabiona wędrowała by tak jeszcze chwilę, gdyby nie to, że usłyszała
jakieś szelesty za sobą. Odwróciła się i niemal nie umarła z przerażenia. Serce
zaczęło bić jej mocniej, gdy zobaczyła śmiejącego się blondyna o jasnych
zielonych oczach.
- Aż tak źle wyglądam?- zapytał
zdziwiony widząc jej minę.
- Ty… ty nie jesteś strażnikiem?-
odpowiedziała pytaniem na pytanie. Głos Rosy być drżący i przestraszony.
- Nie, skądże!?
- Nie zrobisz mi krzywdy?
- Nie zabijam ludzi- popatrzył na
Ros dziwnym wzrokiem.- Czy coś się stało? Jakoś dziwnie wyglądasz…
- Pomożesz mi?- zapytała po
krótkiej chwili podnosząc ku niemu swe niebieskie tęczówki.
- Zwykle nie pomagam zagubionym
wędrowcom, ale dla ciebie zrobię wyjątek- rzekł beznamiętnie chłopak.- Chodź.
- Dziękuję- odparła cicho Rosa.
Szli ok. 10 min przedzierając się
przez liczne zarośla i krzewy i przez to ciało ciało dziewczyny pokryło więcej
siniaków, zadrapań i ran. Kiedy doszli na niewielką polanę Rosa usłyszała szum
potoku, a jej oczom ukazała się chatka z drewna.
***
Siedzieli na kanapie obitej wzorzystą tkaniną, w dyżym przstronnym pokoju dziennym. W rękach trzyamli białe kubki z jakimś gorącym napojem i co chwila upijali go małymi łykami, żeby nie sparzyć sobie języka.
- Jak masz na imie?- ni stąd ni zowąd zapytał właściciel domu.
- Rosa- odpowiedziała dziewczyna.- A ty?
- Christian, mów mi poprostu Chris- chłopak lekko się usmiechnął i to pierwszy raz od ich sptkania- Jesteś aniołem?
-Tak.
- To tak jak ja- rzekł Chris patrząc się na Rose. Zauważył, ,że do jej oczu napływają łzy.- Ej, co jest?
- Nic, przepraszam... Poprostu przypomniało mi się co zrobiłam- po policzku dziewczyny spłynęła łza, lecz Rosa szybko ją wytarła dłonią.
- Co się stało? Proszę, opowiesz mi?- zapytał chłopak. Dziewczyna wzięła głęboki oddech, nieco się uspokajając i opowiedziała mu całą historię z rana. Nagle Rosa poczuła się strasznie zmęczona i nawet nie wiedząc kiedy powieki przysłoniły jej oczy, a ona bezwładnie opadła na poduszki kanapy.
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^
No to mamy 1 rozdział :)
Jak wam się podoba? Piszcie w komentarzach. Mile widziane wyłapane błędy, lub porostu napiszcie co jest nie tak. Co do nagłówka wkrótce zostanie zmieniony, bo ta czysta biel mnie trochę przeraża ;__; Jakby co, to jestem początkującą :)
Trzymajcie się i do następnego :)